Τα πρώτα βιβλία μου

Πώς νίκησα το AIDS

Εισαγωγή (σελ. 9)

Η ιστορία μου ξεκινάει από την ώρα που υποψιάζομαι ότι έχω να ζήσω πολύ ακόμα. Εχουν περάσει δέκα χρόνια πια. Θα έπρεπε να είχα πεθάνει προ πολλού σύμφωνα με αυτά που γράφονται. Πέρασα ένα- ένα όλα τα απίθανα στάδια της ασθένειας του AIDS και τα αντιμετώπισα με επιτυχία - γιατί μπόρεσα να φανώ γενναία. Και έμεινα ξαφνικά με έναν μόνο αντίπαλο: την παραπληροφόρηση. Εδώ δεν αρκούν ούτε η γενναιότητα ούτε η φυσική αντοχή. Σε κυκλώνει από παντού. Και όταν εμφανίζεσαι με κάτι διαφορετικό, θεωρείσαι ύποπτος. Αν φυτευτεί ο σπόρος της παραπληροφόρησης, δεν ξεριζώνεται καθόλου εύκολα.

 Εγώ όμως δεν μπορούσα να επανέλθω στην προηγούμενη απάθεια σαν να μη μεσολάβησε τίποτα. Γιατί μεσολάβησαν πολλά. Είχα διαγνωστεί οροθετική, πράγμα που σήμαινε  κατ΄ αρχάς ότι έπρεπε να κρύβομαι από όλο τον κύκλο των γνωστών μου. Να εμφανίζομαι σαν να μη τρέχει τίποτα, να είμαι όπως πάντα αξιολάτρευτη, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο να αισθάνομαι πως πρέπει να κρυφτώ. Να μην αποπνέω ερωτική αύρα σε έναν ωραίο άνθρωπο που θα με πλησίαζε, να μην ανοίγομαι σε νέες φιλίες, να αποτραβιέμαι κάθε φορά - πράγμα δύσκολο για ένα άτομο που είχε μάθει να απολαμβάνει μια δεδομένη απήχηση. Να παίζω θέατρο κάθε μέρα για όσο ήταν απαραίτητο. Εν τέλει να απομονώνομαι όλο και πιο πολύ, να μη θέλω να δω κανέναν. Και όλα αυτά για πολύ καιρό χωρίς λόγο, όπως αποδείχθηκε. Χωρίς κανέναν λόγο.

 Υπήρχε κάτι που με είχε προβληματίσει εξαρχής – πέραν της απειλής του θανάτου - και επανερχόταν σαν αναπάντητο ερώτημα διαρκώς. Εμοιαζε απίθανο. Αδιανόητο. Σύμπτωση θα ήταν αλλά δεν είχα συναντήσει πουθενά, ούτε στα νοσοκομεία, ούτε στα ιατρεία, ούτε στα κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης, άντρα ετεροφυλόφιλο οροθετικό – πέρα από τους τοξικομανείς και τους ομοφυλόφιλους ή τους λεγόμενους αμφιφυλόφιλους που ήταν σταθερή πελατεία. Δεν το χωρούσε το μυαλό μου, προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι. Θα το έλεγαν, αν ήταν αλήθεια κάτι τέτοιο! Αλλά και στη δική μου περίπτωση,  κανείς από τους αγαπημένους μου δεν είχε μολυνθεί από εμένα τα δέκα χρόνια που δεν γνώριζα ότι είμαι οροθετική. Και είχε προηγηθεί εκείνος που με μόλυνε, πρώην ναρκομανής τελικά. Γοητευτική προσωπικότητα, αν έχει καμία σημασία τώρα. Αλλά είχα  απειληθεί, δεν είχα απειλήσει. Είχα κινδυνεύσει εγώ, όχι οι άλλοι.

 Δεν ήξερα πάλι προς τα πού να κατευθύνω την έρευνα αφού και αυτό το Ιντερνετ είναι αχανές και αντιφατικό, ώσπου έπεσε στα χέρια μου ένα καινούργιο βιβλίο του γνωστού καθηγητή στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας  Δημοσθένη Αγραφιώτη. Το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου διδασκαλίας ήταν επιεικώς απαράδεκτο. Ξαφνικά μου φάνηκε ο κ. Αγραφιώτης μεγαλύτερος κίνδυνος και από το άμοιρο το AIDS. Ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά μου. Θα ανταπέδιδα το χτύπημα με κριτική διαρκείας από τον κυβερνοχώρο.

 Επειτα έπεσε στα χέρια μου το ελληνικό Esquire με πρώτο θέμα «Το AIDS δε γουστάρει τους στρέιτ», τεύχος Ιουλίου 2005: «Οι ειδικοί το έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια. Το έχουν μετρήσει και το έχουν επιβεβαιώσει. Η επιδημία του AIDS στους ετεροφυλόφιλους άντρες δεν συνέβη ποτέ. Όχι επειδή ελήφθησαν μέτρα, αλλά επειδή δεν υπήρχε κίνδυνος έτσι κι αλλιώς. Κανείς όμως δεν πρόκειται να σας το πει». Υπογραφή:  Κώστας Φαρμάκης. Καλά γιατί δεν σχολιάστηκε αυτό από κανέναν; Γιατί δεν συντάσσεται ένα κρατικό ανακοινωθέν; Ποιόν έχουμε υπουργό Υγείας; Ποιόν έχουμε πρωθυπουργό;  Στα άλλα κράτη, τι κάνουν; 

 Αλλά και εγώ τι κάνω; Θα αντιστάθμιζα αν μη τι άλλο την αδυναμία επιβολής του Esquire. Γιατί εκείνο παρουσίαζε ως υπόδειγμα την αμερικανική εικόνα πραγμάτων – εγώ θα αντιπροσώπευα επαξίως την ελληνική. Επειτα εκείνο έκανε λόγο για παραπληροφόρηση χωρίς να αναφέρει την πηγή της – εγώ ήθελα να μάθω από πού ξεκίνησε όλο αυτό το αστείο. Τέλος εκείνο είχε ημερομηνία λήξης, ήταν το τεύχος Ιουλίου 2005.  Εγώ θα έκανα κάτι πιο μόνιμο, ό,τι πιο μόνιμο υπάρχει: Ένα βιβλίο.

  Εμενε πια να περάσω στην πράξη. Αρχές του 2006 άνοιξα την ιστοσελίδα μου, μια κομψή γωνιά στον κυβερνοχώρο, τη www.hivwave.gr. Δεν ήμουν η πρώτη που διαμαρτυρόταν δια της λογικής εκεί. Στο Ιντερνετ τα καλά στοιχεία αστράφτουν και βροντούν ανενόχλητα. Μου ήταν όλα χρήσιμα αλλά χρειαζόμουν κάτι παραπάνω: την επίγεια αποδοχή. Θα έθετα στην ιστοσελίδα μου ένα απλό ερώτημα προς όλους. Υπάρχει έστω ένας άντρας ετεροφυλόφιλος που να έχει μολυνθεί από γυναίκα μέσω ερωτικής σχέσης; Ας μου απαντήσει ο παθών ή όποιος άλλος έχει προσωπική γνώση συμβάντος. Ανωνύμως. Δεν υπάρχει, ήμουν βέβαιη πια, αλλά ζητούσα να το διαπιστώσετε και εσείς. Τα ξένα στοιχεία δεν σας αγγίζουν. Εχετε γίνει καχύποπτοι και με το δίκιο σας.

 Όλα από μόνα τους έγιναν μέσα σε τρεις μήνες όπως τα είχα φανταστεί. Οι επισκέψεις στην ιστοσελίδα εκτοξεύτηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Το ερώτημα παρέμενε στην κορυφή προκλητικά εκκρεμές. Και οι επισκέπτες τηρούσαν σιγή ιχθύος. Ηταν ικανοποιητική αυτή η σιωπή για πρώτη φορά.

 Σχεδόν εκατό χιλιάδες επισκέψεις είχα σε τρεις μήνες. Σχεδόν εκατό χιλιάδες φορές «δεν ξέρω». Ισον «δεν ξέρω καμία περίπτωση άντρα που να έχει μολυνθεί από γυναίκα». Και μια περίπτωση του «πώς είσαι τόσο σίγουρη;»  Ωραία, σας είχε προβληματίσει το ζήτημα επαρκώς. Γιατί είχατε απέναντί σας κάποιον που ρωτούσε ευθέως. Και χρειαζόταν μόνο να δείξω κάτι ολοφάνερο σε ανθρώπους που το περίμεναν.

 Θα το έκανα για όλους αλλά το όφειλα κατ΄ αρχάς στις γυναίκες. Μην περιμένετε, κυρίες μου,  να δείτε όμοιό σας στο αντίθετο φύλο αν έχετε μολυνθεί. Την έχετε πατήσει διπλά. Επειτα το όφειλα στους άντρες. Δεν κινδυνεύετε, κύριοι, είστε οι τυχεροί της υπόθεσης. Τέλος το όφειλα στον εαυτό μου. Σε μένα έλαχε αυτός ο κλήρος. Και το έζησα αυτή τη φορά σαν «μια υπέροχη περιπέτεια με τον ιό HIV/AIDS».

Το παιχνίδι του έρωτα στα χρόνια του AIDS

ΕΠΙΛΟΓΟΣ (σελ. 175)

"Ολα δείχνουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το AIDS. Οι αντιδράσεις από το εξωτερικό περιβάλλον αυγατίζουν και ο Davis ήδη προωθεί την πώληση για ταινία του βιβλίου του Wrongful Death, The AIDS trial. Παραμένει, όμως, το γνωστό ερώτημα στο μυαλό του κόσμου: «Αφού έτσι μας είπαν από το υπουργείο Υγείας, ποιοι είμαστε εμείς που ξέρουμε καλύτερα;»

Οπότε η παράσταση συνεχίζεται. Το ζήτημα AIDS έχει κλειδωθεί ερμητικά και σφραγίζεται με νέες λέξεις του συρμού χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται τι έχει προηγηθεί. Και σίγουρα δεν προβλέπεται η εκ των άνω λύση του προβλήματος, με βάση τα μέχρι πρότινος δεδομένα. Για ποιόν λόγο δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο παρουσίασε πρόσφατα ο Marcel Girodian (ψευδώνυμο ενός ακόμη αξιότιμου πολίτη) στο άρθρο Politically Motivated Disease Causation, the Biggest Epidemic of All, 2005. Η σύνοψη αυτού του κειμένου (28 σελίδες στη διεύθυνση A href="http://www.thenhf.com/articles_117.htm">www.thenhf.com/articles_117.htm), είναι η εξής:

«Σκέτη η υπόθεση HIV/AIDS, αν παρουσιαζόταν ξαφνικά σαν αυτό που είναι, ήτοι μια ιατρικής- επιστημονικής-επικοινωνιακής- κυβερνητικής τεχνουργίας κατασκευή θα προκαλούσε κοσμοχαλασιά άνευ προηγουμένου. Οι άνθρωποι θα καταλάβαιναν ότι έχασαν φίλους και συγγενείς που αυτοκτόνησαν ή πέθαναν από τα φάρμακα του AIDS ή οδηγήθηκαν στο διαζύγιο ή είδαν τη σταδιοδρομία τους να γίνεται κομμάτια και θρύψαλα ή εφάρμοσαν αποχή από το σέξ, όλα αυτά χωρίς λόγο. Οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις θα ήταν εξωπραγματικές. Οι άνθρωποι θα έχαναν την εμπιστοσύνη τους στους γιατρούς, τις κυβερνήσεις, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τη βιομηχανία και μαζί με τον κλονισμό της εμπιστοσύνης θα ξέφτιζε όλο το υφάδι της κοινωνικής συνοχής που πλέκεται στον άκμονα του σεβασμού προς την εξουσία και τους ειδικούς. Θα έμενε ο δρόμος ανοιχτός στο σοβαρό ενδεχόμενο κοινωνικού ξεσηκωμού ο εφιάλτης κάθε ισχυρής και πλούσιας ελίτ απανταχού της γης.

»Ετσι, πέραν του ότι είναι καλό να διατηρηθούν οι ισχυροί αυτού του κόσμου έξω από τα κελιά της φυλακής όπου κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται, χρειάζεται και να ανανεώνεται μια ατέλειωτη σειρά μολυσματικών ιών ενάντια στο αλαφιασμένο κοινό για να τελούν όλοι υπό την επήρεια του φόβου. Και γνωρίζουν οι πλούσιοι ισχυροί εδώ και αιώνες πως να φοβίζεις τον κόσμο σημαίνει να τον ελέγχεις. Ακόμα καλύτερο είναι αν μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να φοβούνται όχι μόνο τα μικρόβια, αλλά και ο ένας τον άλλον, οπότε εξαλείφεις και τον κίνδυνο να ενωθούν και να διακρίνουν ποιος τους καταδυναστεύει στην πραγματικότητα.

»Το 1920, ο H.L. Mencken έγραψε ¨Ο απώτερος σκοπός της πολιτικής στην καθημερινότητα είναι να κρατάς τον πληθυσμό σε επιφυλακή, να κάνεις τα πλήθη να κραυγάζουν για να τους εξασφαλίσεις ασφάλεια αφού τους έχεις φοβερίσει με μια ατέλειωτη σειρά από μπαμπούλες, όλους φανταστικούς¨. Είτε ο μπαμπούλας αποκληθεί Μπιν Λάντεν, είτε Σαντάμ, είτε HIV, είτε Sars και Ebola, οι σημερινοί κυβερνήτες δείχνουν στην πράξη ότι ο κανόνας του Mencken πιάνει ακόμα»./P>

Ισως αναρωτιέστε πώς αντιμετώπισε την κατάσταση ο προσωπικός μου ήρωας Λεονάρντ Κοέν. Εψαξα να βρω πότε και πώς αντέδρασε. Λοιπόν, είχε γράψει ένα τραγούδι ήδη από το 1988 για το «ναρκοπέδιο της ερωτικής ζωής την εποχή του AIDS», το «Everybody knows». Και ακόμη ακούγεται αξεπέραστο

Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed/
Everybody knows that the war is over/
Everybody knows the good guys lost

Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
That's how it goes
Everybody knows

Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling/
Like their father of their dog just died/

Και σε μετάφραση:

Ολοι ξέρουν ότι τα ζάρια είναι «φτιαγμένα»/
Ολοι παρακαλάνε να κερδίσουν/
Ολοι ξέρουν ότι τέλειωσε ο πόλεμος/
Ολοι ξέρουν ότι οι καλοί έχασαν/.

Ολοι ξέρουν ότι ο αγώνας ήταν σικέ/
Οι φτωχοί μένουν φτωχοί και οι πλούσιοι πλουτίζουν/
Ετσι πάντα γίνεται/
Και όλοι το ξέρουν/ Ολοι ξέρουν ότι το καράβι μπάζει νερά/
Ολοι ξέρουν ότι ο καπετάνιος είπε ψέματα/
Ολοι αισθάνονται άσχημα/
Λες και μόλις πέθανε ο πατέρας ή το σκυλί τους/

Εχουν περάσει είκοσι χρόνια στο μεταξύ από αυτό το τραγούδι. Να κάνουμε υπομονή μήπως παρακαθήσουν οι «αντιφρονούντες» μαζί με τους ζηλωτές στα Συνέδρια του AIDS, μοιάζει μάλλον άκαρπο. Κοινωνική κατακραυγή επίσης δεν προβλέπεται. Να δούμε στην πραγματικότητα όσα θαυμαστά συμβαίνουν στην ταινία «V for Vendetta», δύσκολο πάλι. Σημειωτέον ότι σε αυτή την τελευταία δημιουργία των γνωστών από το Matrix αδελφών Wachowski και της Warner Bros Company, ένας τιμωρός αναλαμβάνει γύρω στο 2038 να αποδώσει δικαιοσύνη για όλα τα θύματα της διάδοσης ενός μολυσματικού ιού και δολοφονεί τον έναν μετά τον άλλον τους υπευθύνους, αφυπνίζοντας το κοινό αίσθημα.

Παραγωγή του 2006! Δεν το προτείνουμε ως πρακτική, όχι.

Προσωπικά, δεν το θεώρησα ούτε στιγμή πιθανόν να συμβεί, αλλά κάποιοι άλλοι ίσως έχουν λόγο να ανησυχούν. Χώρια που μπορεί να γίνει ταινία και το βιβλίο του Davis, οπότε στην καλύτερη περίπτωση θα αρχίσουν οι μηνύσεις. Και ξαφνικά έλαβα, στις 20 Δεκεμβρίου 2006, το εξής mail από τον Ελληνα ανταποκριτή στην Ουάσινγκτον Λάμπρο Παπαντωνίου:

«Μαρία μου, καλημέρα! Χθες πληροφορήθηκα δια στόματος του πλέον διακεκριμένου επιστήμονος ερευνητού, από το John Hopkins University, που τον γνωρίζεις και εσύ, ότι αν όλα πάνε καλά μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2007 θα ανακοινώσουν, επιτέλους, εμβόλιο για τη ¨δολοφονία¨ του ιού HIV !!! Ηδη έχουν τελειώσει τα πειράματα σε πιθήκους, όπως μου είπε κατά λέξη, και βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο για την ανακοίνωση του. Δεν μιλάμε για ένα επιπρόσθετο φάρμακο από τα γνωστά, που βγαίνουν καθημερινά σαν καραμέλες, αλλά για πλήρη αποθεραπεία!!!».

Μπα; Και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; Δεν είδα να συγκινήθηκαν οι αναγνώστες μου. «Επιτέλους! γιατί τώρα θέλουν να φτιάξουν και εμβόλιο οι κ…γιατροί, να μας 'γλυτώσουν' από την αρρώστια που οι ίδιοι έφτιαξαν!» ήταν ένα σχόλιο την ακριβώς επόμενη ημέρα, στις 21 Δεκεμβρίου, στην ελληνική ιστοσελίδα σχολιασμού του ζητήματος http://athens.indymedia.org/. «Τις αμερικανιές δεν τις τρώω, αυτές είναι για τους πολλούς. Σου θυμίζω τα σχετικά με την άτυπη πνευμονία (τέσσερα γράμματα, ο ιός που θα πέθαιναν όλοι οι Κινέζοι κ.α.)» ήταν άλλο σχόλιο από τον Κώστα Νεοπλατωνικό, που υπέγραψε το μήνυμά του επωνύμως και δήλωσε ότι δεν είναι νεοπλατωνικός ξέρει τι λέει δηλαδή. «Θέλω να μάθω και εγώ την αλήθεια γιατί αισθάνομαι πειραματόζωο κάποιων, και αυτό με κάνει να θέλω να διαμαρτυρηθώ με τον τρόπο μου», συμπλήρωσε μια άλλη φίλη, συνονόματή μου, ανήμερα των Χριστουγέννων 2006. Και φυσικά, μπορεί να μην πιάσει πάλι το νέο κόλπο ή να παραμείνει το εμβόλιο για καμιά εικοσιπενταετία, σαν ένα ακόμη κακόγουστο αστείο. Πώς μπορούμε να τους εμπιστευτούμε τώρα;

Εν πάση περιπτώσει, καλά θα κάνουν να βιαστούν. Γιατί διαφημίζεται και άλλη λύση, καλύτερη, στην εποχή μας. Τη βλέπω παντού πλέον. Εχει ονομαστεί «κανονικότητα του ¨παραδειγματισμού΄», αν την αναζητήσουμε σε πανεπιστημιακά συγγράμματα, όπως το βιβλίο «Πόλεμος και ειρήνη μετά το ΄τέλος της Ιστορίας΄» του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (εκδόσεις Καστανιώτη, 2006). Τίτλοι όπως «Οι μόνιμοι υπερεθνικοί μηχανισμοί της ¨καθαρά οικονομικής¨ βίας», «Το ηγεμονικό αλάθητο», «Το πανοπτικό βλέμμα», «Η μάταιη αναζήτηση της υπερεθνικής νομιμότητας», «Η οικονομία της αυθαίρετης θέσπισης», καταλήγουν στο πιο ευδιάκριτο συμπέρασμα του βιβλίου: «Είναι λοιπόν φυσικό ότι οι αγωνίες και οι προσδοκίες των θνητών καλούνται να εκφραστούν μέσω της επιστροφής στην αναζήτηση της υποκειμενικότητας και της ¨επιμέλειας εαυτού¨». Στο βιβλίο πάλι του Βρετανού συγγραφέα James P. Hogan «Κλωτσιά στην ιερή αγελάδα: Αμφισβητώντας τα αδιαμφισβήτητα και εξετάζοντας τα ανεπίτρεπτα» Kicking the sacred cow: Questioning the Unquestionable and Thinking the Impermissible, Baen Books, New York αλλάζει λίγο το συγγραφικό ύφος, όμως περιγράφεται η ίδια ακριβώς μέθοδος: ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Το θέλετε και σε μορφή life style; Ως Πρόσωπο της Χρονιάς 2006, το περιοδικό Time είχε τον Δεκέμβριο στο εξώφυλλό του αντί για φωτογραφία «μεγάλου ανδρός» την οθόνη ενός υπολογιστή με μορφή καθρέφτη. Ο κάθε αγοραστής βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στο εξώφυλλο και διαβάζει από κάτω: «Πρόσωπο της χρονιάς: Εσύ. Ναι, εσύ. Είσαι ο κυρίαρχος στην εποχή της Πληροφορίας. Καλωσόρισες στον κόσμο σου».

Ναι, εγώ και εσύ! Τίποτα από αυτά που ανέφερα δεν ήταν εξειδικευμένης γνώσης, και το AIDS δεν αφορά μόνο τον βιολογικό θάνατο. Σκοτώνει το μυαλό, νεκρώνει τη θέληση, καταργεί την προσωπική ελευθερία. Μόλις αποφασίσουμε να τα πάρουμε πίσω αυτά, ο έρωτας και όλα τα άλλα μαζί εκδηλώνονται στην υπέρβασή τους. Για να μπορούμε πάντα να κάνουμε όνειρα".

Submenu

• Κριτικές στο βιβλίο "Το παιχνίδι του έρωτα στα χρόνια του AIDS"
• Κριτικές στο βιβλίο "Μαρία Κ., Πώς νίκησα το AIDS"